Wat vraagt leiderschap wanneer balans onder druk komt te staan?
Veel leiders functioneren.
Ze dragen verantwoordelijkheid, nemen besluiten en leveren resultaat.
Ze zijn betrokken, loyaal en willen het goed doen; voor hun organisatie én voor de mensen met wie ze werken.
En toch schuurt het steeds vaker.
Niet omdat het werk te zwaar is,
maar omdat het innerlijk begint te knellen.
Wanneer leiderschap persoonlijk wordt
In gesprekken met leiders hoor ik steeds vaker hetzelfde onderliggende verhaal. Niet luid uitgesproken, maar voelbaar aanwezig.
“Ik weet wat er van me verwacht wordt,
maar ergens raak ik mezelf kwijt.”
Uiteraard zijn het geen incompetente leiders. Integendeel!
Juist degenen die verantwoordelijkheid serieus nemen, voelen de spanning het scherpst.
Tussen sturen en ruimte geven.
Tussen resultaat en relatie.
Tussen helderheid en menselijkheid.
Leiderschap wordt daar persoonlijk.
Niet omdat het moet, maar omdat het niet anders kan.
Balans is geen techniek
Wanneer die spanning ontstaat, wordt vaak gezocht naar oplossingen.
Nieuwe modellen.
Nieuwe vaardigheden.
Beter gedrag.
Maar wat als de vraag niet technisch is?
Wat als balans geen vaardigheid is die je aanleert,
maar een innerlijke afstemming die vraagt om eerlijker kijken?
Balanced Leiderschap gaat niet alleen over het perfect combineren van hoofd en hart.
Het gaat over aanwezig zijn in het spanningsveld, zonder te verharden en zonder jezelf te verliezen.
De mens achter de leider
Leiderschap begint niet bij de rol.
Het begint bij de mens die die rol vervult.
Bij hoe je omgaat met druk.
Hoe je reageert wanneer het schuurt.
Waar je jezelf begrenst, of juist overschrijdt.
Balanced Leiderschap vraagt dat je jezelf serieus neemt in je leiderschap.
Niet als project, maar als mens.
Dat vraagt geen truc.
Het vraagt bewustzijn.
Wanneer hoofd en hart niet meer vanzelf samenwerken
Veel leiders zijn sterk in denken.
Analyse, overzicht, richting.
Anderen zijn sterk in voelen.
Verbinding, empathie, aandacht.
Maar wanneer de druk toeneemt, valt die samenwerking vaak uiteen.
Het hoofd neemt over. Of het hart raakt overvraagd.
De balans verdwijnt niet omdat je faalt, maar omdat de context iets anders van je vraagt dan voorheen.
Juist daar ontstaat de uitnodiging om niet harder te sturen, maar dieper te kijken.
Balanced Leiderschap als innerlijk afstemming
Balanced Leiderschap is geen eindpunt.
Het is een proces van afstemmen.
Afstemmen tussen:
- wat nodig is
- wat klopt
- wat je kunt dragen
Het vraagt dat je leert blijven staan in spanning.
Dat je besluiten neemt zonder jezelf te verharden.
Dat je menselijk blijft zonder richting te verliezen.
Niet óf-óf.
Maar én-én.
Een brug, geen bestemming
Voor sommige leiders opent deze balans later een nieuwe laag. Niet omdat zij “verder” moeten, maar omdat andere vragen zich aandienen.
Vragen die niet meer gaan over effectiviteit, maar over betekenis.
Over perspectief.
Over bewustzijn.
Voor sommige leiders blijven deze vragen niet beperkt tot balans tussen hoofd en hart. Wanneer de context complexer wordt en zekerheden wegvallen, raken vragen aan betekenis, perspectief en bewustzijn.
Niet omdat balans tekortschiet, maar omdat leiderschap zich afspeelt in een werkelijkheid die andere vormen van kijken vraagt.
Balanced Leiderschap vormt dan geen eindstation, maar een bedding.
Tot slot
Misschien vraagt leiderschap vandaag niet om méér antwoorden, maar om meer aanwezigheid.
Niet om beter worden, maar om eerlijker zijn.
Als mens in leiderschap.