Er was een tijd waarin ik dacht dat mensen vooral geholpen waren met antwoorden. Met het toepassen van methoden of met de tools die ik in mijn toolbox had verzameld. Ik dacht dat wanneer iemand vastliep in zijn werk, in een relatie of in het leven, de oplossing gevonden kon worden in nieuwe inzichten, ander gedrag of het maken van betere keuzes.
In de loop der jaren ben ik daar anders naar gaan kijken. Niet omdat die dingen onbelangrijk zijn, maar omdat ik steeds opnieuw ontdekte dat de echte beweging ergens anders begint.
Ik heb in mijn leven veel mensen mogen ontmoeten. Mensen die worstelden met het verlies van levensenergie, burn-out, verlies, leiderschap, loopbaanvragen of andere persoonlijke thema’s. Op het eerste gezicht waren hun verhalen allemaal verschillend. Maar wanneer ik daar met wat meer afstand en vanuit een diepere laag naar keek, viel mij steeds hetzelfde op.
De vraag waarmee iemand binnenkomt, is zelden de vraag die werkelijk om aandacht vraagt.
Onder gedrag schuilt bijna altijd een verhaal. Een verhaal over ervaringen, overtuigingen, beschermingsmechanismen en manieren waarop we ons ooit hebben aangepast om verder te kunnen. Dat zijn geen fouten. Integendeel. Vaak hebben juist die patronen ons gebracht tot waar we nu zijn. Daarom geloof ik dat we daar niet met oordeel, maar met zachtheid en liefde naar mogen kijken.
Toch komt er soms een moment waarop dat wat ons ooit heeft geholpen, ons ook begint te beperken. Niet omdat we iets verkeerd doen, maar omdat we langzaam zijn vergeten wie we onder al die lagen eigenlijk zijn. De mens die we in de kern zijn, raakt onderweg soms bedekt door alles wat het leven van ons heeft gevraagd.
Dat inzicht heeft niet alleen mijn manier van werken veranderd. Het heeft ook mijn manier van leven veranderd.
Ik ben steeds minder geïnteresseerd geraakt in de vraag: ‘Hoe lossen we dit probleem op?’ en steeds nieuwsgieriger geworden naar de vraag: ‘Vanuit welke plek kijkt iemand eigenlijk naar zichzelf?’
Want de manier waarop wij naar onszelf kijken, bepaalt uiteindelijk hoe wij naar de wereld kijken. Vanuit die plek ontstaan onze keuzes, onze relaties, ons werk en ons leiderschap. Misschien is dat ook wel de reden waarom ik mij niet zo thuis voel in labels als coach, trainer of adviseur.
Natuurlijk begeleid ik mensen. Dat doe ik nog altijd met veel liefde en het geeft mij nog steeds energie. Maar het is voor mij nooit het doel geweest. Het gesprek, de wandeling of het coachtraject zijn slechts de vorm.
Waar het mij werkelijk om gaat, is dat iemand zichzelf opnieuw ontmoet. Dat iemand weer gaat herkennen wat altijd al aanwezig was, maar onderweg uit het zicht is geraakt. Dat iemand zich de mens herinnert die hij of zij in wezen altijd al is geweest.
Ik geloof namelijk niet dat een mens eerst iemand anders hoeft te worden om een betekenisvol leven te kunnen leiden. Juist niet.Ik geloof dat we ons mogen herinneren wie we werkelijk zijn.
Vanuit die herinnering ontstaat vaak vanzelf beweging. Niet omdat alle problemen verdwijnen en ik kan je uit eigen ervaring vertellen dat dit geen gemakkelijke weg is, maar omdat je langzaam gaat zien, ervaren en ontdekken dat je niet langer hoeft te reageren vanuit oude patronen, angst of verwachtingen.
Je begint keuzes te maken die werkelijk bij je passen. Voor mij is dat de kern van bewustwording. En inmiddels weet ik dat dit ook de kern van mijn werk is.
Ik wil mensen begeleiden in het opnieuw leren vertrouwen op hun eigen innerlijke kompas. Op dat stille weten dat altijd aanwezig is geweest, maar soms bedekt is geraakt door alles wat het leven van ons heeft gevraagd. Zodat werk niet langer alleen iets is wat je doet, maar een uitdrukking wordt van wie je bent. Zodat persoonlijk leiderschap niet begint bij invloed op anderen, maar bij de verbinding met jezelf.
En zodat het leven niet langer voelt als een voortdurende zoektocht buiten jezelf, maar als een langzaam thuiskomen bij wat er altijd al was.
Misschien is dat uiteindelijk wel de eenvoudigste omschrijving van hoe ik naar de mens kijk.
Wij zijn niet onderweg om iemand anders te worden.
Wij zijn onderweg om onszelf te herinneren.
In liefde,
Martien
Ben je benieuwd hoe ik zelf tot deze manier van kijken ben gekomen? Lees dan Mijn Verhaal.